سایه سرد

حتي اگه سالها بگذره

حتي اگه همه چي تموم شده باشه

حتي اگه ديگه برات ارزشي نداشته باشم

حتي اگه بهم فحش بدي

حتي اگه روزانه با هزار نفر باشي

حتي اگه خوردم کني

حتي اگه صداي شکستنم را بشنوي ولي بخندي

حتي اگه دوستم نداشته باشي

حتي اگه دوستش داشته باشي

حتي اگه بري

حتي اگه همش بهم بخندي

حتي اگه صدام را فراموش کني

حتي اگه نگاهم را از ياد ببري

حتي اگه گرمي دستانم را فراموش کني

حتي اگه خاطره ها را پاک کني

باز هم من تا ابد براي تو ميمانم

و از اين انتظار لذت ميبرم...

          ***********************************************

زندگي اجبار است...

مرگ انتظار است...

عشق يک بار است...

فکر تو تکرار است...

جدائي دشوار است...

براي عشق تمنا كن ولي خار نشو.

براي عشق قبول كن ولي غرورت را از دست نده.

براي عشق گريه كن ولي به كسي نگو.

براي عشق مثل شمع بسوز ولي نگذار پروانه ببينه.

براي عشق پيمان ببند ولي پيمان نشكن.

براي عشق جون خودتو بده ولي جون كسي رو نگير.

براي عشق وصال كن ولي فرار نكن.

براي عشق زندگي كن ولي عاشقانه زندگي كن.

براي عشق بمير ولي كسي رو نكش.

براي عشق خودت باش

 تهیه شده توسط سایه سرد: saye sard

اشكي كه بي‌صداست پشتي كه بي‌پناست دستي كه بسته است پايي كه خسته است دل را كه عاشق است حرفي كه صادق است شعري كه بي‌بهاست شرمي كه آشناست دارايي من است                 

عشق گلي است كه اگر آن را به قصد تجزيه و تحليل پرپر كنيد، هرگز قادرنخواهید بود آنرا دوباره جمع کنید 

 ***************************************************************                 

      قدر دوست داشتم تمام دلتنگي هاي اين روز ها را با كسي تقسيم مي كردم ، و يا كسي بود براي گوش دادن و درد دل كردن ، بماند كه آنقدر فاصله زياد شده كه هرچه فرياد مي زنم گويا صدايمرا نه تو مي شنوي و نه هيچ كس ديگر

               ****************************************************

اگر ابر بودی به انتظار اشکت می نشستم، اگر مهر بودی در پرتو ات خود را گرم می کردم، اگر باد بودی چون برگ خزان خود را بدستت می سپردم، اگر خدا بودی به تو ايمان می آوردم تا بدانی دوستت دارم، اگر هيچ بودی از تو ابر سپيدی می ساختم، از تو خورشيد با شکوهی بوجود می آوردم، تو را نسيم ملايمی می کردم از تو خدايی بزرگ می ساختم، تا بدانی که فقط تو را دوستت دارم

زندگي زيباست ؛ نه در رويا بوسه زيباست ؛ نه براي هوس پرنده زيباست ؛ نه براي قفس دوست داشتن زيباست ؛ نه براي لمس کردن ؛ براي حس کردن پس بدون چه کسي تو رو دوست داره ؛ بخاطره خودت

یا لباسی از شقایق دوختن

بر سر پروانه ی دل سوختن

عشق یعنی داستانی نا تمام

عشق یعنی کلمه ای بی انتها

عشق یعنی گفتن از احساس موج

در کنار حسرت پروانه ها

عشق یعنی آه سرخ لاله ها

عشق یعنی حرف پنهان در نگاه

عشق یعنی ترجمان یک نفس

عمق سایه روشن دشت پگاه

عشق یعنی قصه ی یک آرزو

عشق یعنی ابتدای یک غروب

عشق یعنی تکه ای از آسمان

خصوصيات دخترا: ۱-تا زبو نشون باز میشه عوض مامان بابا میگن شوهر ۲-حالشون از پسرا به هم میخوره ولی نمی دونم چرا ۱۰۰ تا دوست پسر دارن ۳-اگه خونشون آتیش بگیره بین بابا و لوازم آرایش حتما لوازم آرایش و انتخاب می کنن ۴-نون شب ندارن بخورن ولی پول عمل دماغشونو ردیف میکنن ۵-همه خوشکل و خوش هیکلن(خدایا منو بخاطر این دروغم ببخش) ۶-از ۷ تا ۳۰ سالگی ۳۲۰تا دوست پسر داشتن که هیچ کدوم درکشون نميکردن(خدایش همینطور نیست)نظرت را بگو

پاييز را دوست دارم چون فصل غم است . غم را دوست دارم چون اشك دل است . اشك را دوست دارم چون ارامش قلب است . قلب را دوست دارم چون نام تو بر روي ان حكاكي شده. و تو را دوست دارم بي ان كه بدانم چرا؟

من و تو به اندازه يك دنيا ست فاصله احساسمان ،اشك من بي پناه است اما جاري شدنش از آن توست عادتم دادي كه به قلب شكسته ام تلنگر نبودن بودن و نخواستنت را بزنم بي احساس بودنت يادم آورد كه رويائي بيش نبوده ام كه وجودم فقط در كوچه پس كوچه هاي زندگيت حضور داشت و اينك با احساسي كه در وجودتشسوال بردي با طرد كردن من مي فهماني كه من برايت قصه تمام شده اي هستم كه به ناچار بايد خودم خاتمه دهم خودم بازنده باشم و خودم گمشده اش اما مي توان زنده بود با خيال عشق مرده اي مي توان زندگي كرد با قلب شكسته اي اما نمي توان فراموش كرد بي وفائي عشق را در تنگناهاي احساس گمشده ي عاشقي آنروز ترس از دست دادنت در من پيدا شد كه ديگر دلي براي دلتنگي هايم به وديعه نگذاشتي و رفتي زماني كه دلم تنها به نفسهايت خوش بود خيلي بي رحمانه از من ستاندي در خيال تنهائيها در بيابان بي احساسي قدم گذاشتم تا شايد فرياد سر در گمي ام را فقط خود بشنوي تا از رسواي عالم دور بمانم.

چرا بهم می خندی؟

یادته یه روزی بهم گفتی هر وقت خواستی گریه کنی برو

زیر بارون که نکنه نامردی اشک هاتو ببینه و بهت بخنده...

گفتم اگه بارون نیومد چی؟؟ گفتی اگه چشمای قشنگ تو

بباره آسمون گریش می گیره...

گفتم یه خواهش دارم : وقتی آسمون چشام

خواست بباره تنهام نزار...گفتی به چشم...حالا امروز

من دارم گریه می کنم اما... آسمون نمی باره...و تو هم اون دور دورا

ایستادی و داری بهم می خندی...

اون لیاقتش را نداشت.

روزی پیر معرفت یکی از شاگردانش را دید که زانوی غم بغل گرفته و گوشه ای غمگین نشسته است پیر معرفت نزد او رفت و جویای حالش شد . شاگرد لب به سخن گشود و از بی وفایی یار صحبت کرد و اینکه دختر مورد علاقه اش به او جواب منفی داده و پیشنهاد ازدواج دیگری را پذیرفته است . شاگرد گفت که سال های متمادی عشق دختر را در قلب خود حفظ کرده بود و با رفتن دختر به خانه مرد دیگر او احساس می کند باید برای همیشه با عشقش خدا حافظی کند پیر معرفت با تبسم گفت : اما عشق تو به دخترک چه ربطی به او دارد ؟شاگرد با حیرت گفت : ولی اگر او نبود این عشق و شور و هیجان هم در وجود من نبود پیر معرفت با لبخند گفت: چه کسی چنین گفته است تو اهل دل و عشق ورزیدن هستی و به همین دلیل آتش عشق و شوریدگی دل تو را هدف قرار داده است . این ربطی به دخترک ندارد هر کس دیگر هم که جای دختر بود تو این آتش عشق را به سمت او می فرستادی . بگذار دخترک برود ! این عشق را به سوی دختر دیگری بفرست . مهم این است که شعله این عشق را در دلت خاموش نکنی .معشوق فرقی نمی کند چه کسی باشد !دخترک اگر رفت با رفتنش پیغام داد که لیاقت این آتش ارزشمند را ندارد چه بهتر !بگذار او برود تا صاحب واقعی این شور و هیجان فرصت جلوه گری و ظهور یابد ! به همین سادگی.